بالاخره پس از کلی دردسر و چند روز تلاش برای جمع و جور کردن اسباب و اثاث ، روز سه شنبه به خونه جدید و نوساز خودمون اسباب کشی کردیم . جالبه بدونید علاوه بر کلی وسائل خانه و دو سه ماشین ویژه اسباب کشی برای بردن آنها ، فقط یک نیسان بزرگ لازم شد تا کتابهای من را حمل کنیم !! البته هنوز این کتابها را در گاراژ خانه جدید ریختم و موندم چه جوری باز و مرتبشون کنم چندین هزار جلد کتاب را !
با عرض پوزش از دوستان و با اینکه من خودم همیشه از ناامیدی بدم آمده است ولی باید واقعیتی را عرض کنم که هشداری باشد برای آنانی که مثل من رویاهایی در سر دارند . چرا که من با داشتن این رویا و آرزو دو سال از بهترین سالهای عمرم را در راه رفت و آمد به این دانشکده تلف کردم و لااقل ۸۰-۷۰ میلیون تومان هزینه فرصتی است که از دست دادم تا مثلا به این مرحله برسم که مثلا کارشناسی ارشد کارآفرینی دارم میگیرم ! و حالا به این نتیجه میرسم که کاش از همان اول قید این همه دردسر را میزدم و همان کسب و کار خودم را ادامه میدادم که این همه ضرر روحی و مالی و فکری نمیکردم که آخرش به اینجا برسم که جایگاه قبلی خودم را هم از دست بدهم که شرحش را میخوانید در ادامه !!!
ساعت حدود یک نصفه شبه یکشنبه ۲۰ دی ماه ۸۸ است . با اینکه من مدتهاست زودتر از ۳ و ۴ صبح نخوابیدم ( چون معمولا صبحها هم زودتر از ۱۰ بیدار نمیشم !! و این روال کار یک کارآفرین هست معمولا ) ولی این بار میخواستم زود بخوابم چون صبح زود چند تا کار اداری دارم ولی باز هر چی کردم خوابم نبرد . این دفعه یک دلیل هیجان انگیز دیگه برام به وجود آمده است که با شما در میان میگذارم و امیدوارم این بار بتوانم هم خودم و هم شما را در قراری که میگذارم ببینم .
با توجه به تصویب پروپوزال بنده بعد از مدتها و اینکه من بیشتر کارهای اولیه را انجام دادم و با توجه به تایید دانشکده مبنی بر امکان دفاع از پایان نامه ، این بار جدی جدی قصد دارم تا از پایان نامه خودم تا نرسیدن نیمسال بعدی تحصیلی دفاع کنم و از برخی مسائل خیالم راحت شود و در عین حال یک رکورد جالب را از خودم بر جای بگذارم !
سلام . اینکه این روزها کمتر این وبلاگ رو آپدیت میکنم دلایل زیادی دارد . فعلا واردش نمیشوم و نمیخواهم شما را خسته کنم . فقط بدانید که بدجوری تو برخی مخمصه های اقتصادی و فکری و ذهنی افتادم و راه خروجی هم ندارم ! بی خیال .
الان چند ساعته باز دارم توی اینترنت میگردم ! عجب ! من که هر روز ۱۰-۱۲ ساعت دارم توی اینترنت میگردم ! تعجب در اینه که این بار باز داشتم از آن گردشهای کارآفرینانه اینترنتی میکردم و باز کلی سایت و سوژه کسب و کار آنور آبی دیدم که اینجا هنوز نمونه اش را نداریم .
چند روزی است که مطلب جدیدی ننوشتم ! دلایلی دارد . خوب و بد .
راستش از آنجایی که در مطلب پیش نوشتم و به دنبال تغییر فرمت پروپوزال توسط دانشکده و اینکه به هیچ یک از اساتید مرتبط با پایان نامه دسترسی ندارم اعصابم داغون شد و یه مدت اصلا گذاشتمش کنار !! …
در سایت رازدانش دو سه روز قبل مطلبی نقل کردم با عنوان فرهنگ اصطلاحات دانشگاهی که به شکل طنز و جالبی برخی اصطلاحات دانشگاهی را توضیح داده بود از جمله پایان نامه و پروپوزال اولیه آن . اول بروید آن مطلب را بخوانید از اینجا و بعد برگردید تا ببینید حرف من چیست .
خیلی سخته آدم کلی طرح و ایده کاری داشته باشه ولی به دلیل زندگی در شهر و کشوری که کارآفرینی درش مفهومی نداره و رانت و دلالی است که برنده است از ایده های جالب و آینده دار خود دست بردارد و به زندگی عادی مشغول شود و حسرت آن را بخورد تا اینکه ببیند یکی دیگه طرح مشابه اش را فعال کرده چون پولی داشته یا آشنایی و تو بدلیل اینکه حتی نزدیکترین آشنایانت کمکی بهت نمیکنند ( چون مفهوم کمک و سرمایه گذاری را درک نمیکنند یا شاید خساست بهشان این اجازه را نمیدهد متاسفانه ) از این کار و ایده ات محروم بمانی .
این حکایت رو حتما شنیدید که : یه روز اهالی یه دهی برای خواندن دعای باران جمع شده بودند . در بین خیل جمعیت فقط یک بچه بود که با خودش چتر همراهش آورده بود !
این حکایت رو میخوام ربط بدم به رفتار امروز عصر پسرم که شنیدنش براتون جالب خواهد بود و یک نتیجه مهم هم خواهد داشت
سایت رازدانش از ابتدای فعالیت هدفش این بود که مطالب خوب و مفید و کاربردی وب را گلچین کرده با مطالب آموزشی نویسندگان خود همراه سازد تا سایتی شود که به دور از تبلیغات خسته کننده چشم و وجود نوشته های خبری تکراری و زودگذر ، مطالبی را ارائه دهد که ماندگار هستند و به دردبخور .
این رویکرد علیرغم اینکه چندبار سایت از کل زیر و رو شده و آخرین ورژن آن تقریبا از اوائل ۸۸ فعال شده است در حال حاضر به رتبه ای رسیده که برایمان هم جالب است و هم نویدبخش روزهای خوب آینده البته با کمک و لطف دوستان همکار فعلی و آینده .
میخواستم در مورد چیز دیگری صحبت کنم که مطمئنم خوشتان می آمد . منتها این مورد را فعلا واجبتر دیدم یادآوری کنم . میدانم در کشور ایران داریم زندگی میکنیم . کشوری که همه چیزش به همه چیزش میخورد . دیروز یکی از خوانندگان کتابهای من از شیراز تماس گرفته و نمیدانم چه بلایی سرش آورده بودند که آنچنان با ناراحتی میگفت ۹۹/۹% مردم این مملکت دروغگو هستند که من ماندم چطور آرامش کنم . البته این درصد مطمئنا اغراق است ولی متاسفانه واقعیتی است که دیگر این مردم آنقدر آلوده دروغ شدند که مثل بیشتر آمارهای جهانی که در خوبها آخریم و در بدها اول ! فکر کنم اگر معیار دروغگویی را هم بسنجند ما در جهان اول میشویم ! حالا کی درست میشود این اوضاع و اصلا چرا به اینجا رسیدیم بحثی جداست و مثنوی هفتاد من و کار من و شما نیست . و اینکه چه کسانی مسبب این وضع هستند و در پیشبرد آن قدم برمیدارند؟ بماند ……. ادامه مطلب …
دیدگاههای تازه